varthabharthi


ವಾರ್ತಾಭಾರತಿ 18ನೇ ವಾರ್ಷಿಕ ವಿಶೇಷಾಂಕ

ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಎಂಬ ಮಾಂತ್ರಿಕ

ವಾರ್ತಾ ಭಾರತಿ : 7 Jan, 2021
ಡಾ. ಕೆ. ಪುಟ್ಟಸ್ವಾಮಿ

ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೇ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸಿದ ಕನ್ನಡ ಮೂಲದ ನಿರ್ದೇಶಕರೊಬ್ಬರ ಜನ್ಮಶತಮಾನದ ವರ್ಷ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದೆ. ಬದುಕಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೆಸರು ಬ್ರಾಂಡ್ ಆಗಿದ್ದ ವಿಶಿಷ್ಟ ವಿದ್ಯಮಾನದ ನಿರ್ದೇಶಕ ‘ಜಾನಪದ ಬ್ರಹ್ಮ’ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಪ ಬಂಡವಾಳದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ರಂಜಿಸುವ ಸಿನೆಮಾಗಳ ಸೂತ್ರವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ಗಾರುಡಿಗ. ನಟರ ಇಮೇಜಿಗೆ ಹೊಸ ರೂಪಕೊಟ್ಟು ಅವರ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ವೃದ್ಧಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಂತ ಅಪರೂಪದ ನಿರ್ದೇಶಕ..... ಅವರೇ ಬಿ. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅಥವಾ ಬಿ.ವಿ. ಆಚಾರ್ಯ.

ಕೆ. ಪುಟ್ಟಸ್ವಾಮಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಕನಕಪುರ ತಾಲೂಕಿನ ವರಗೇರಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ. ಕನಕಪುರ, ಕೆ.ಜಿ.ಎಫ್. ಮುಂತಾದೆಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ. ಬೆಂಗಳೂರು ಕೃಷಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಿಂದ ಕೃಷಿ ಪದವಿ. ಮೈಸೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಿಂದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಡಿಪ್ಲೊಮಾ ಹಾಗೂ ಹಂಪಿಯ ಕನ್ನಡ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಿಂದ ಡಿಲಿಟ್ ಪದವಿ. ಪತ್ರಕರ್ತರಾಗಿ, ಕರ್ನಾಟಕ ಸರಕಾರದ ವಾರ್ತಾ ಇಲಾಖೆ, ಅರಣ್ಯ, ಜೀವ ಪರಿಸರ, ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳ ಇಲಾಖೆ, ಯುವಜನ ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡಾ ಇಲಾಖೆ, ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ, ಬೆಂಗಳೂರು ಮಹಾನಗರ ಪಾಲಿಕೆ, ಬೆಂಗಳೂರು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ, ಕನ್ನಡ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಾಧಿಕಾರ ಮುಂತಾದೆಡೆ ಹಲವು ಹುದ್ದೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ನಿರ್ವಹಿಸಿ ನಿವೃತ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಜೀವ ಸಂಕುಲಗಳ ಉಗಮ, ಜೀವಜಾಲ, ಸಿನಿಮಾಯಾನ ಮುಂತಾದವು ಮುಖ್ಯ ಕೃತಿಗಳು. ಮಣಿ ಭೂಮಿಕ್, ಸಹಸ್ರಬುದ್ಧೆ, ಭೀರೇಂದ್ರ ಭಟ್ಟಾಚಾರ್ಯ, ಎಚ್.ಜಿ.ವೇಲ್ಸ್, ಜೂಲ್ಸ್ ವರ್ನ್ ಮತ್ತು ಲ್ಯ್ ವ್ಯಾಲೆಸ್ ಮುಂತಾದವರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಅನುವಾದಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ರಾಜ್ಯ ಪರಿಸರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ, ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳು ಕೊಡಮಾಡುವ ಸ್ವರ್ಣ ಕಮಲ ಮುಂತಾದ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಸಂದಿವೆ.

ಕನ್ನಡದ ಮಾತಿನ ಚಲನಚಿತ್ರರಂಗ ಎಂಭತ್ತಾರು ವಸಂತಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದೆ. ಅದನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರಲು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದುಡಿದ ಹಲವಾರು ಪ್ರಾತಃಸ್ಮರಣೀಯರು ಹುಟ್ಟಿ ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಮೇಲಾಗಿವೆ. ಅಲ್ಲೊಂದು ಇಲ್ಲೊಂದು ಕಲಾವಿದ-ನಿರ್ಮಾಪಕರನ್ನು ಶತಮಾನೋತ್ಸವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಾಟಾಚಾರ ಎಂಬಂತೆ ನಡೆದು ಬಂದಿದೆ. ಮೊದಲ ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರದ ನಾಯಕ, ನಿರ್ಮಾಪಕ ಎಂ.ವಿ. ಸುಬ್ಬಯ್ಯ ನಾಯ್ಡು, ಆರ್. ನಾಗೇಂದ್ರ ರಾವ್, ಬಿ.ಆರ್. ಪಂತುಲು, ಗುಬ್ಬಿ ವೀರಣ್ಣ, ಜಿ.ವಿ. ಅಯ್ಯರ್, ಎಚ್.ಎಲ್.ಎನ್. ಸಿಂಹ, ಕೆಂಪರಾಜ ಅರಸ್, ಹೊನ್ನಪ್ಪ ಭಾಗವತರ್, ಬಿ.ಎಸ್. ರಂಗಾ, ಹುಣಸೂರು ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ಮೊದಲಾದವರನ್ನು ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಕ್ಷೇತ್ರವಾಗಲಿ, ಸರಕಾರವಾಗಲಿ ಅವರ ಶತಮಾನೋತ್ಸವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ನೆನೆಯುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. 1921ರಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಮತ್ತೋರ್ವ ಪ್ರಾತಃಸ್ಮರಣೀಯ ನಿರ್ಮಾಪಕ, ನಿರ್ದೇಶಕ ಡಿ. ಶಂಕರಸಿಂಗ್ ಅವರ ಜನ್ಮಶತಮಾನೋತ್ಸವವನ್ನು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಚರಿಸಲು ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿರುವುದಾಗಿ ಅವರ ಪುತ್ರ, ನಿರ್ಮಾಪಕ, ನಿರ್ದೇಶಕ ಎಸ್.ವಿ. ರಾಜೇಂದ್ರಸಿಂಗ್ ಬಾಬು ಅವರು ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ ಕ್ರಮ. ಆದರೆ ಶಂಕರ್‌ಸಿಂಗ್ ಅವರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಪಾಲುದಾರರಾಗಿ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ ನಂತರ ಭಾರತದಲ್ಲಿಯೇ ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸಿದ ಕನ್ನಡ ಮೂಲದ ನಿರ್ದೇಶಕರೊಬ್ಬರ ಜನ್ಮಶತಮಾನದ ವರ್ಷ ಸದ್ದಿಲ್ಲದೇ ಮುಗಿಯುತ್ತಿದೆ. ಬದುಕಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರ ಹೆಸರು ಬ್ರಾಂಡ್ ಆಗಿದ್ದ ವಿಶಿಷ್ಟ ವಿದ್ಯಮಾನದ ನಿರ್ದೇಶಕ ‘ಜಾನಪದ ಬ್ರಹ್ಮ’ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಪ ಬಂಡವಾಳದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಜನರನ್ನು ರಂಜಿಸುವ ಸಿನೆಮಾಗಳ ಸೂತ್ರವನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ ಗಾರುಡಿಗ. ನಟರ ಇಮೇಜಿಗೆ ಹೊಸ ರೂಪಕೊಟ್ಟು ಅವರ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ವೃದ್ಧಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ನಿಂತ ಅಪರೂಪದ ನಿರ್ದೇಶಕ..... ಅವರೇ ಬಿ. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅಥವಾ ಬಿ.ವಿ. ಆಚಾರ್ಯ.

ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ (18.01.1920-28.05.1999) ಅವರ ಬದುಕು-ಸಾಧನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಆಕರಗಳ ಕೊರತೆಯಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ಚಲನಚಿತ್ರ ವಾಣಿಜ್ಯ ಮಂಡಳಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ‘ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸ’ದಲ್ಲೂ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಹಿತಿಗಳು ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಸೌಭಾಗ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸೆನ್ಸಾರ್ ಅವರಿಂದ ಎದುರಿಸಿದ ತೊಂದರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ನೀಡಿರುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೊರತುಪಡಿಸಿದರೆ, ಬೇರೆ ಯಾವ ಉಪಯುಕ್ತ ಮಾಹಿತಿಯಾಗಿ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಸಿನಿಮಾಯಾನ’ ಪುಸ್ತಕ ರಚಿಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಹೆಕ್ಕಿ ನೀಡಿದ ಮಾಹಿತಿಯೇ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ದೊರೆಯುವ ದೀರ್ಘ ಮಾಹಿತಿ. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಭಿಜಾತ ನಟ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಬರೆದ ಕೆ. ಚಂದ್ರಹಾಸ ಮತ್ತು ಕೆ. ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಅವರು ತಮ್ಮ ಕೃತಿ ‘ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಎ ಬಯಾಗ್ರಫಿ’ಯಲ್ಲಿ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ಬದುಕು-ಸಾಧನೆ, ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ವೃದ್ಧಿಗೆ ನೀಡಿದ ಅವರ ಕಾಣಿಕೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟತೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಲು ‘‘ಬ್ರಹ್ಮ ಆಫ್ ಫೋಕ್‌ಲೋರ್ ಮೂವೀಸ್’’ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನೇ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಅದು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ಸಾಧನೆಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದು ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಅಧ್ಯಾಯ.

ಬಿ. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ಬದುಕು ಆಸಕ್ತಿದಾಯಕವಾಗಿದೆ. ಅವರು ಜನಿಸಿದ್ದು ಉಡುಪಿ ತಾಲೂಕಿನ ಬೆಳ್ಳೆ ಎಂಬ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ. ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ತಂದೆ. ಯಕ್ಷಗಾನ, ಗಾಯನದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದ ಬಾಲಕ. ಆತನಿಗೆ, ರಾಜ-ರಾಣಿಯರ, ಮಂತ್ರವಾದಿಗಳ, ಭ್ರಾಮಕ ಜಗತ್ತಿನ ಕತೆ ಹೇಳಿ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ರಂಜಿಸುವುದು ಪ್ರಿಯವಾದ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು. ತನ್ನ ಮುಂದಿನ ಬದುಕನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಊರು ಬಿಟ್ಟ ಬಾಲಕನ ವಯಸ್ಸು ಆಗಿನ್ನೂ ಒಂಭತ್ತು. ಆತ ಬದುಕು ಅರಸಿ ಬಂದದ್ದು ಅರಸೀಕೆರೆಗೆ. ಅಲ್ಲಿ ಹೊಟೇಲೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡ ಬಾಲಕ ಹೊಟೇಲ್ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುತ್ತಾ ಹೋದ. ತಾನು ಉಳಿಸಿದ ಹಣದಲ್ಲಿ ಹೊಟೇಲ್ ಒಂದನ್ನು ಕೊಂಡು, ಜನರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಲು ಪ್ರಯೋಗ ನಡೆಸಿದ. ಹೊಟೇಲ್‌ನ ತಿಂಡಿಗಳು ರುಚಿಕರವಾಗಿರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡ ಮೇಲೆ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಬೆಳಗಿನ ನಾಷ್ಟಕ್ಕೆ ಜನ ಮುತ್ತಲಾರಂಭಿಸಿದರು. ಉದ್ಯಮ ಬೆಳೆಯಿತು. ಈ ಯಶಸ್ಸಿನ ನಡುವೆಯೂ ಕತೆ, ಗಾಯನ, ಚಟುವಟಿಕೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಹಲವರನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿ ನಾಟಕ ಸಂಸ್ಥೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ. ಸಂಸ್ಥೆಯ ನಾಟಕಗಳು ಜನಪ್ರಿಯವಾದವು. ಆಗಿನ ಕಾಲದ ಉತ್ಸಾಹಿ ಯುವಕರಂತೆ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರೂ ಮಹಾತ್ಮಾ ಗಾಂಧಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳವಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯರಾದರು. ಹರತಾಳದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದರು. ಒಮ್ಮೆ ಬಂಧಿತರಾಗಿ ಜೈಲು ಸೇರಿದರು.

ಜೈಲಿನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಬಂದ ನಂತರ ಹೊಟೇಲ್ ಉದ್ಯಮ ಬೇಸರ ತರಿಸಿ ಅದನ್ನು ತಮ್ಮನಿಗೆ ವಹಿಸಿದರು. ಈಗ ಅವರು ಮತ್ತೋರ್ವ ಯುವಕ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರ ಡಿ. ಶಂಕರಸಿಂಗ್ ಅವರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಎರಡು ಸಂಚಾರಿ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳನ್ನು ಕೊಂಡರು. ಮಹಾತ್ಮಾ ಮತ್ತು ಜವಾಹರ್ ಟೂರಿಂಗ್ ಟಾಕೀಸ್‌ನ ವಹಿವಾಟಿನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಲಾಭ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು. ಜೊತೆಗೆ, ಚಿತ್ರಮಂದಿರಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಬಗೆಯ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಆಚಾರ್ಯರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಹಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ರಂಜಿಸುವ ಚಿತ್ರಗಳ ಗುಣ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಚಿತ್ರಗಳ ಅಂಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಪರಿಚಯವೂ ಆಯಿತು.

1943ರಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟಕ್ಕೆ ಬಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರಭಾತ್ ಚಿತ್ರಮಂದಿರವನ್ನು ಕೊಳ್ಳಲು ಶಂಕರಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಅರಸೀಕೆರೆಯಿಂದ ರೈಲಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಟಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದ ನಿರ್ದೇಶಕ ಸಿ.ವಿ. ರಾಜು ಅವರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಚಿತ್ರಮಂದಿರ ಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಬಿಟ್ಟು ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತಾರೆ. ಮಹಾತ್ಮಾ ಪಿಕ್ಚರ್ಸ್ ಲಾಂಛನದಡಿ ಅವರು ತಯಾರಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣಲೀಲಾ (1947) ಅಪಾರ ನಷ್ಟ ತಂದೊಡ್ಡಿತು. ಆದರೆ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣವನ್ನೇ ವೃತ್ತಿಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಸಿಂಗ್-ಆಚಾರ್ಯ ಜೋಡಿ ಮೈಸೂರಲ್ಲೇ ನೆಲೆಯಾಯಿತು. ನವಜ್ಯೋತಿ ಸ್ಟುಡಿಯೋ ಖಾಯಂ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಾಣ ಕೇಂದ್ರವಾಯಿತು. ಅವರು ತಯಾರಿಸಿದ ಎರಡನೆಯ ಚಿತ್ರ ಭಕ್ತ ರಾಮದಾಸ (1948) ನೆಲ ಕಚ್ಚಿತು.

 ಎರಡು ಚಿತ್ರಗಳ ಸೋಲಿನಿಂದ ಎದೆಗುಂದದೆ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ತಯಾರಿಸಿದ ಜಾನಪದ ಧಾಟಿಯ ‘ನಾಗಕನ್ನಿಕಾ’ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮನಸೂರೆಗೊಂಡಿತು. ಹೊಟೇಲ್ ಉದ್ಯಮದಿಂದ ಜನರ ರುಚಿ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರನಿರ್ಮಾಣದಿಂದ ಅಭಿರುಚಿಯ ಪರಿಚಯ ಪಡೆದ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ನಾಡಿಬಡಿತದ ಜೊತೆಗೆ ಎದೆಬಡಿತವನ್ನೂ ಆಲಿಸಬಲ್ಲ ಕುಶಲತೆ ದಕ್ಕಿತು. ನಾಗಕನ್ನಿಕಾ ಚಿತ್ರದ ನಂತರ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಜಾನಪದ ಕಥೆಯೊಂದನ್ನು ಹೆಣೆದು, ಬರೆದ ಚಿತ್ರಕತೆಗೆ ಶಂಕರ್‌ಸಿಂಗ್ ನಿರ್ದೇಶನ ನೀಡಿದರು. ಹಾಗೆ ತಯಾರಾದ ‘ಜಗನ್ಮೋಹಿನಿ’ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಗಳಿಕೆಯ ದಾಖಲೆ ಬರೆಯಿತು. ದಾವಣಗೆರೆ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಕೇಂದ್ರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಬೆಳ್ಳಿಹಬ್ಬ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಂಡಿತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ಮಹಾತ್ಮಾ ಪಿಕ್ಚರ್ಸ್ ಲಾಂಛನದಲ್ಲಿ ಶಂಕರಸಿಂಗ್ ಮತ್ತು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಸರದಿಯಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದರು.


ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅಭಿಜಾತ ನಟ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಬರೆದ ಕೆ. ಚಂದ್ರಹಾಸ ಮತ್ತು ಕೆ. ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಅವರು ತಮ್ಮ ಕೃತಿ ‘ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಎ ಬಯಾಗ್ರಫಿ’ಯಲ್ಲಿ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ಬದುಕು-ಸಾಧನೆ, ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ವೃದ್ಧಿಗೆ ನೀಡಿದ ಅವರ ಕಾಣಿಕೆ ಮತ್ತು ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳ ವಿಶಿಷ್ಟತೆಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಲು ‘‘ಬ್ರಹ್ಮ ಆಫ್ ಫೋಕ್‌ಲೋರ್ ಮೂವೀಸ್’’ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನೇ ಮೀಸಲಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಬಹುಶಃ ಅದು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ಸಾಧನೆಗೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿದು ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಅಧ್ಯಾಯ.

ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ‘ಶ್ರೀನಿವಾಸ ಕಲ್ಯಾಣ’ (1952) ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದರು. 1963ರಲ್ಲಿ ಸೌಭಾಗ್ಯಲಕ್ಷ್ಮಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕ ಜೋಡಿ ರಾಜನ್ ನಾಗೇಂದ್ರ ಅವರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದರು. ಮಹಾತ್ಮಾ ಪಿಕ್ಚರ್ಸ್ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ‘ಚಂಚಲಕುಮಾರಿ’ (1953) ಚಿತ್ರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲುದಾರಿಕೆ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಿತು. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ವಿಠಲ್ ಪ್ರೊಡಕ್ಷನ್ಸ್ ಸಂಸ್ಥೆ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿ ಕನ್ಯಾದಾನ ಮತ್ತು ರಾಜಲಕ್ಷ್ಮಿ(1954), ಮುತ್ತೈದೆ ಭಾಗ್ಯ (1956), ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ (1959) ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದರು. ಇವರ ಒಂದು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಅಪಮಾನಿಸುವ ದೃಶ್ಯವಿದೆಯೆಂದು ನೊಂದ ಕೆಲವರು ನಿರ್ದೇಶಕನ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರಕರಣ ದಾಖಲಿಸಿದರು. ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕರಣ ಗೆದ್ದ ನಂತರ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಸಹವಾಸ ಬೇಡವೆನಿಸಿತ್ತು. ಕನ್ಯಾದಾನ ಚಿತ್ರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಮೈಸೂರು ತೊರೆದು ಮದರಾಸು ಸೇರಿದ್ದ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಭಿರುಚಿಗೆ ತೆಲುಗು ಚಿತ್ರರಂಗವೇ ಸೂಕ್ತ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಜ್ಯೋತಿಷ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲೂ ನಂಬಿಕೆಯಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ ತಾವು ತಮ್ಮ ಜಾತಕದ ಪ್ರಕಾರ ಅನ್ಯಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣುವ ಬಗ್ಗೆ ನಂಬಿಕೆ ಇರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ತಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ತೆಲುಗು ಚಿತ್ರರಂಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರು.

ವದ್ದಾಂಟಿ ಪೆಳ್ಳಿ (1956), ಅಣ್ಣಾ ಚೆಲ್ಲಲು (1958), ಪೆಳ್ಳಿ ಮೀದ ಪೆಳ್ಳಿ (1958), ಕನಕದುರ್ಗ ಪೂಜಾ ಮಹಿಮಾ (1960), ವರಲಕ್ಷ್ಮಿ ವ್ರತಾ (1961), ಮದನ ಕಾಮರಾಜು ಕಥಾ (1962)- ಹೀಗೆ ಪುರಾಣ, ಜಾನಪದ ಕತೆಗಳನ್ನೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಧರಿಸಿದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದರೂ ಪ್ರವರ್ಧಮಾನಕ್ಕೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಷ್ಟವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಅದೃಷ್ಟ ಮತ್ತೊಂದು ತಾರೆಯ ಸಮಾಗಮಕ್ಕೆ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ತೆಲುಗು ಚಿತ್ರರಂಗದ ಅಭಿಜಾತ ನಟ ಎನ್.ಟಿ. ರಾಮರಾವ್ ಅವರ ಜೊತೆ ಬೆಸೆದ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ವೃತ್ತಿ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಿಲ್ಲದೆ ಅವರ ಜೀವನ ಚಿತ್ರ ಪೂರ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. 1963 ರಿಂದ 1973ರ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದ ಹದಿಮೂರು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದರು. ಅದು ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಪೌರಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಹಲವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೇರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಆ ಜನಪ್ರಿಯತೆಗೆ ವೇಗವರ್ಧಕವಾಗಿ ಬಂದವರು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ. ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ತೆರೆಯ ಮೇಲಿನ ಬಿಂಬವನ್ನು ತಮ್ಮ ಜಾನಪದ ಚಿತ್ರಗಳ ನಾಯಕನ ಪಾತ್ರದ ಮೂಲಕ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೋರಾಟಗಾರ, ಬಡವರ ರಕ್ಷಕ, ಪ್ರಭುತ್ವದ ದಮನವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಕೆಳಸ್ತರದಿಂದ ಬಂದ ಪ್ರಬಲ ಬಂಡಾಯಗಾರನ ಬಿಂಬವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದವು. ಈ ‘ಆಪದ್ಬಾಂಧವ’ ಇಮೇಜು ಮುಂದೆ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರು ರಾಜಕೀಯ ರಂಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ನೆರವಿಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.

 ಆಚಾರ್ಯ ಅವರು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಹದಿಮೂರು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಿತ್ರ ಪಲ್ಲೆಟೂಂ ಚಿನ್ನೋಡು (1973) ಚಿತ್ರವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿದರೆ ಉಳಿದವೆಲ್ಲ ಜಾನಪದ ಧಾಟಿಯ ಚಿತ್ರಗಳು. ವಿಶೇಷವೇನೆಂದರೆ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದರೂ, ಅಲ್ಪ ಬಜೆಟ್‌ನಲ್ಲಿ ತಯಾರಾದ ಆದರೆ ಬಾಕ್ಸ್ ಆಫೀಸ್ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆದ ಚಿತ್ರಗಳು. ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ಜೊತೆ ನಿರ್ಮಿಸಿ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರ ಬಂದಿಪೋಟು(1963). ನಂತರ ಅಗ್ಗಿ ಪಿಡುಗು (1964), ಮಂಗಮ್ಮ ಶಪಥಂ (1965), ಅಗ್ಗಿ ಬರಾಟ ಮತ್ತು ಪಿಡುಗು ರಾಮಡು (1966), ಗೋಪಾಲುಡು ಭೂಪಾಲುಡು ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕಡು ದೊರಕಡು (1967), ಕದಲಡು ವದಲಡು ಮತ್ತು ಗಂಡಿಕೋಟ ರಹಸ್ಯಂ (1968), ಅಲಿಬಾಬ 40 ದೊಂಗಲು, ವಿಜಯಂ ಮನದೆ, ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕಟಾಕ್ಷಲು, ವಿಜಯಂ ಮನದೆ (1970) ಹಾಗೂ ರಾಜಕೋಟ ರಹಸ್ಯಂ (1971) ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೆ ಹಣದ ಹೊಳೆಯನ್ನೇ ಹರಿಸಿದವು. ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಈ ಪಟ್ಟಿಯ ಎಲ್ಲ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಬಡವರ ಬಂಧುವಾಗಿ ಅವರ ನೆರವಿಗೆ ನಿಂತು, ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಕಂಟಕರಾದ ದುಷ್ಟರನ್ನು ಸದೆಬಡಿದು, ಅರಸೊತ್ತಿಗೆಯ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮೊೆವ ಹೆಣ್ಣು-ಗಂಡುಗಳನ್ನು ಮಣಿಸಿ, ದುಷ್ಟರಿಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸಿ ಲೋಕ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಾಯಕನ ಪಾತ್ರಗಳು, ವರ್ತನೆಗಳು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಭಾವಭಿತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ದಟ್ಟವಾದ ವರ್ಣಗಳಿಂದ ಬಿಂಬವಾಗಿ ಶಾಶ್ವತ ಸ್ಥಾನ ಪಡೆದವು. ನಾಯಕನ ಸಾಹಸಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ಕತ್ತಿವರಸೆ, ಕುಸ್ತಿಯ ದೃಶ್ಯಗಳು, ನಾಯಕಿಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿನ ಪ್ರಣಯ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು, ಕುಟುಂಬದ ಸದಸ್ಯರಾಗಿ ವಹಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವರ್ತನೆಗಳು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಆರಾಧಿಸುವಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದವು. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಚಾರ ಸಾಧನಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರನ್ನು ಜನರ ಬಳಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದವು. ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ನಾಯಕನ ಇಮೇಜು ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಬೆಳೆದು, ಆಗಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ವೃತ್ತಿ ಬದುಕಿಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ಬಂತು. ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ಈ ಬಿಂಬ ಎಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ರಾಜರು-ಪ್ರಜೆಗಳು, ಕತ್ತಿವರಸೆ, ಕುಸ್ತಿ, ಮಂತ್ರ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದ್ದ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ಜೊತೆಗಿನ ಕೊನೆಯ ಸಾಮಾಜಿಕ ‘ಪಲ್ಲೆಟೂರಿ ಚಿನ್ನೋಡು’ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಬೆನ್ನು ತಿರುಗಿಸಿದರು. ಚಿತ್ರ ವಿಫಲವಾಯಿತು.

ತೆಲುಗು ಚಿತ್ರರಂಗದ ಅಭಿಜಾತ ನಟ ಎನ್.ಟಿ. ರಾಮರಾವ್ ಅವರ ಜೊತೆ ಬೆಸೆದ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ವೃತ್ತಿ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಿಲ್ಲದೆ ಅವರ ಜೀವನ ಚಿತ್ರ ಪೂರ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. 1963 ರಿಂದ 1973ರ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದ ಹದಿಮೂರು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದರು. ಅದು ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಪೌರಾಣಿಕ ಮತ್ತು ಹಲವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಚಿತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಉತ್ತುಂಗಕ್ಕೇರುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಆ ಜನಪ್ರಿಯತೆಗೆ ವೇಗವರ್ಧಕವಾಗಿ ಬಂದವರು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ. ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ತೆರೆಯ ಮೇಲಿನ ಬಿಂಬವನ್ನು ತಮ್ಮ ಜಾನಪದ ಚಿತ್ರಗಳ ನಾಯಕನ ಪಾತ್ರದ ಮೂಲಕ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೋರಾಟಗಾರ, ಬಡವರ ರಕ್ಷಕ, ಪ್ರಭುತ್ವದ ದಮನವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವ ಕೆಳಸ್ತರದಿಂದ ಬಂದ ಪ್ರಬಲ ಬಂಡಾಯಗಾರನ ಬಿಂಬವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿದವು. ಈ ‘ಆಪದ್ಬಾಂಧವ’ ಇಮೇಜು ಮುಂದೆ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರು ರಾಜಕೀಯ ರಂಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ ನೆರವಿಗೆ ಬಂದದ್ದನ್ನು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.

  ತಮ್ಮ ಪಾಲುದಾರರ ಜೊತೆ ಸಂಬಂಧ ಕಡಿದುಕೊಂಡು, ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರ ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅನುಭವ ಪಡೆದು, ಮದರಾಸಿಗೆ ಬಂದ ನಂತರವೂ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಮದರಾಸಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ ಕೊನೆಯ ಬಾರಿಗೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ವೀರಕೇಸರಿ ಮತ್ತು ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಪೋಟು ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದರು. ಈ ದ್ವಿಭಾಷಾ ಚಿತ್ರ ಜಾನಪದ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಮಾದರಿಯನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಡೂಮಾನ ಜೋರೋ ಮತ್ತು ಶೇಕ್ಸ್‌ಪಿಯರ್‌ನ ದಿ ಟೇಮಿಂಗ್ ಆಫ್ ದಿ ಶ್ರೂ ಕೃತಿಗಳ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಬೆಸೆದು ತಯಾರಿಸಿದ ಚಿತ್ರಕತೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಮುಸುಕು ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ಮುಖ ಚಹರೆಯನ್ನು ಮರೆಮಾಚಿ ಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಚಳ್ಳೆಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಿಸುವ ಜೋರೋ; ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಗಯ್ಯೊಳಿ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಮಣಿಸಿ ತನ್ನ ದಾರಿಗೆ ತರುವ ಟೇಮಿಂಗ್ ಆಫ್ ದಿ ಶ್ರೂ ನಾಟಕದ ಪೆಟ್ರಷಿಯೋ. ಈ ಸಂಕರ ಪಾತ್ರವು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಇನ್ನಿಲ್ಲದಂತೆ ಸೆಳೆದದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಸಾಹಸ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಒಂದು ಮಾದರಿಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು. ಮುಂದೆ ಈ ಚಿತ್ರದ ಎಳೆಯನ್ನೇ ಅನುಸರಿಸಿ ಸಾಲುಸಾಲು ಚಿತ್ರಗಳು ಬಂದವು. ಮಹಾರಥಿಯವರ ಚಿತ್ರಕಥಾ ರಚನೆಯ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ ಮತ್ತು ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ನಾಯಕನ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದರು. ಜೊತೆಗೆ ಚಿತ್ತಾಕರ್ಷಕ ಹಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ಮೈನವಿರೇಳಿಸುವ ಸಾಹಸಗಳು ಹಾಗೂ ಭಾಗಶಃ ವರ್ಣದಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಸ್ ದೃಶ್ಯಗಳು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಹುಚ್ಚೆಬ್ಬಿಸಿದ್ದವು. ಈಗಲೂ ‘ಮೆಲ್ಲುಸಿರೇ ಸವಿಗಾನ’ ಒಂದು ನವಿರಾದ ಪ್ರಣಯ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ‘ಸ್ವಾಭಿಮಾನದ ನಲ್ಲೆ’ -ಹಾಡು ಒಂದು ಹೆಣ್ಣನ್ನು ಕೆಣಕುವ, ಛೇಡಿಸುವ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯೆಂಬಷ್ಟು ಖ್ಯಾತಿ ಪಡೆದಿದೆ.

ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಸಂಬಂಧದಿಂದ ದೂರವಾದ ಬಿ. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ಜೊತೆ ಕೈಜೋಡಿಸಿದರು. ಆಗ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಅರಳಿದ್ದು ವಿನೂತನ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಜಗತ್ತು. ರಸಪೂರ್ಣ ಮನರಂಜನೆಯ ಲೋಕ. ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಮತ್ತು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರಲ್ಲೂ ಪರಸ್ಪರ ಅಭಿಮಾನ ಗೌರವದ ಬಂಧನ ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಚಿತ್ರಕಥೆ ಅದೆಷ್ಟೇ ವಿಲಕ್ಷಣ, ಅಪರಿಚಿತ, ಅಸಂಭವನೀಯ ಎನಿಸಿದರೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಅದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಮಂತ್ರಶಕ್ತಿ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿತ್ತು.

‘ವೃತ್ತಿಪರತೆ’ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಸಂವಾದಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ಸಮಯಪಾಲನೆ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಶೂಟಿಂಗ್ ಆರಂಭವಾಗುವ ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಾದ ಕಲಾವಿದರು ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಹಾಜರಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಎಂಥ ದೊಡ್ಡ ನಟನೇ ಆದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ರಿಯಾಯಿತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದಾದರೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ ಶೂಟಿಂಗ್‌ಗೆ ಬರಲು ತಡವಾದರೆ, ಆ ಪಾತ್ರ ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮೊಟಕಾಗಿ, ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಬೇರೇನನ್ನೋ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಅಥವಾ ಆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಗಿಳಿಯೋ, ಬೆಕ್ಕೋ ಮಾಡಿ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ಈ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಡವಳಿಕೆ ಕಂಡು ತಡವಾಗಿ ಬರಲು ಧೈರ್ಯ ತಾಳುತ್ತಿದ್ದವರು ಅಪರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪ. ಅಲ್ಲದೆ ಯಾವುದೇ ಕಲಾವಿದ ತನಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅವರು ತಲುಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದರು.

ಅವರ ವೃತ್ತಿಪರತೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ, ಮಿತವ್ಯಯ ಸಾಧನೆ, ಅನವಶ್ಯಕ ಹಣ ವೆಚ್ಚ ಮಾಡುವ ಪ್ರದರ್ಶನ ತೆವಲಿನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ದೂರವಿದ್ದರು. ಚಿತ್ರ ಆರಂಭವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಚಿತ್ರಕತೆಯಂತೆಯೇ ಉಡುಗೆ-ತೊಡುಗೆ, ಹಾಡುಗಳ ಧ್ವನಿಮುದ್ರಣ, ಎಲ್ಲ ಕಲಾವಿದ-ತಂತ್ರಜ್ಞರ ಕಾಲ್‌ಶೀಟ್‌ಗಳು ಸಿದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತು. ನಿರ್ಮಾಪಕರಾಗಿ ಅವರ ಖಾಯಂ ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕರಿಗೆ ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳ ಮೊದಲ ದಿನವೇ ಅವರ ವೇತನ ಪಾವತಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಚಿತ್ರವೊಂದು ಬಾಕ್ಸ್ ಆಫೀಸಲ್ಲಿ ಚಿಂದಿ ಉಡಾಯಿಸಲಿ ಅಥವಾ ಮುಗ್ಗರಿಸಿ ಬೀಳಲಿ, ಕಲಾವಿದರು ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞರಿಗೆ ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಸೂಕ್ತ ಸಂಭಾವನೆೆ ದೊರೆಯುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಿರ್ಮಾಪಕರಿಗೂ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಒಂದು ಜಾನಪದ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ ಪೋಷಾಕನ್ನು ಜತನದಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ, ಶುಭ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಜೋಪಾನವಾಗಿರಿಸಿ ಮುಂದಿನ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದರಿಂದ ಪೋಷಾಕು ತಯಾರಿಸುವ ಕಾಲ, ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಉಳಿತಾಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ರಾಜರು ಮತ್ತು ಯೋಧರ ಪೋಷಾಕು ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಒಂದೇ ತೆರನಾಗಿ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ರೂಢಿಯಾಗಿದ್ದ ಕಾರಣದಿಂದ ಹೊಸ ಉಡುಗೆ ತೊಡುಗೆಗೆ ಬಂಡವಾಳ ಹೂಡುವುದು ವ್ಯರ್ಥವೆಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಪ ಬಜೆಟ್‌ನಲ್ಲಿಯೇ ಚಿತ್ರ ನಿಮಾಣ ಅವರ ಹೆಗ್ಗುರುತು. ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಸೆಟ್ ಹಾಕುವುದು, ಪೀಠೋಪಕರಣಗಳ ಕುಸುರಿ ಕೆಲಸ, ಕೆತ್ತನೆಗಳ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ನಂಬಿಕೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಮಯ ಹಾಗೂ ಹಣವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬೇಡುವ ಹೊರಾಂಗಣ ಚಿತ್ರೀಕರಣಕ್ಕೆ ಅವರು ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವ ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸ್ಟುಡಿಯೋಗಳೇ ಅವರ ಕರ್ಮಭೂಮಿಯಾಗಿದ್ದವು. ಬಂದಿಪೋಟು ಚಿತ್ರದ ಯಶಸ್ಸಿನ ನಂತರ ಅಗ್ಗಿಪಿಡುಗು ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರು ತಕ್ಷಣವೇ ನಟಿಸಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಆಗ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರಿಗೆ ಕೈತುಂಬ ಚಿತ್ರಗಳು. ಎಡೆಬಿಡದೆ ಕೆಲಸ. ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಏರುತ್ತಿದ್ದ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅಗ್ಗಿಪಿಡುಗು ಚಿತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಚಿತ್ರೀಕರಣದ ದಿನಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ‘‘ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರಿಗೆ ಸಿನೆಮಾ ನಿರ್ಮಾಣ ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರವನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಮುಗಿಸಬೇಕೆಂಬ ಬದ್ಧತೆ ಹಾಗೂ ಅನಗತ್ಯ ವೆಚ್ಚಗಳಿಗೆ ಹಾಕುವ ಕಡಿವಾಣ ನನಗೆ ಇಷ್ಟ’’ ಎಂದು ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಗ್ಗಿ ಪಿಡುಗು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಕಥೆಯನ್ನು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಡೂಮಾನ ‘ಕಾರಸಿಕನ್ ಬ್ರದರ್ಸ್‌’ ಕೃತಿಯಿಂದ ಎರವಲು ತಂದು ಜಾನಪದ ಕಥೆಯ ರೂಪ ನೀಡಿದ್ದರು. ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದರು. ಚಿತ್ರ ಸಿದ್ಧವಾದ ನಂತರ ಆಯ್ದ ಗಣ್ಯರಿಗಾಗಿ ಏರ್ಪಡಿಸಿದ್ದ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಚಿತ್ರಕಥಾ ಲೇಖಕ ಮಹಾರಥಿಯವರು ದೃಶ್ಯವೊಂದರಲ್ಲಿ ಅಸಹಜತೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದರು. ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರು ತಾವು ಕುಳಿತ ಕುದುರೆಯ ಓಟವನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಲು ಕುದುರೆಯ ಹಿಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಒದೆಯುವ ದೃಶ್ಯ. ರಿಕಾಪಿನಲ್ಲಿರುವ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ಕುದುರೆಯ ಹಿಂಭಾಗಕ್ಕೆ ಒದೆಯುವುದು ಅಸಂಭವ. ಕ್ಲೋಸ್ ಅಪ್ ಷಾಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ತೋರಿಸಿದ ಮರುಕ್ಷಣ ಸವಾರನ ಕಾಲು ರಿಕಾಪಿನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಯಾಗಿರುವುದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೆ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಆಕ್ಷೇಪಿಸಿದರು. ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ‘‘ನೀವು ಹೇಳುವುದು ಸರಿ. ಬೇರೆ ಯಾರಾದರೂ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದರೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಪ್ರಮಾದವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅದು ನಡೆಯದು. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯನೊಬ್ಬನ ವರ್ತನೆಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದದ್ದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಂತೆ ಅಸಾಮಾನ್ಯ ದೃಶ್ಯ ಮೂಡಿ ಬಂದರೆ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಚಿತ್ರ ಬಿಡಗಡೆಯಾದ ನಂತರ ಥಿಯೇಟರ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ನೀವು ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದರೆ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಒಪ್ಪುತ್ತೀರಿ’’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಸಿನೆಮಾ ಜನಪ್ರಿಯತೆ, ನಟರ ಆರಾಧನೆ ತರ್ಕಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ ಸಂಗತಿಗಳೆಂದು ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿದರಂತೆ. ಭಾರತೀಯ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ವೃಂದ ಮತ್ತು ಜನಪ್ರಿಯ ನಟರ ನಡುವೆ ಬೆಳೆಯುವ ಸಂಬಂಧಗಳು ಅಗ್ರಾಹ್ಯವೆಂಬುದು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ನಂಬಿಕೆ. ಚಿತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆಯ ನಂತರ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಜೊತೆ ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿದಾಗ ಆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ದೃಶ್ಯ ಬಂದಾಗ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಹೇಳಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಸಿಳ್ಳೆ ಹಾಕಿ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಮಹಾರಥಿಯವರಿಗೆ ವಿಸ್ಮಯವಾಯಿತು.

‘ವೃತ್ತಿಪರತೆ’ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯ ಅರ್ಥಕ್ಕೆ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಸಂವಾದಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಶಿಸ್ತು ಮತ್ತು ಸಮಯಪಾಲನೆ ಅವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಶೂಟಿಂಗ್ ಆರಂಭವಾಗುವ ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಮೊದಲೇ ಗೊತ್ತಾದ ಕಲಾವಿದರು ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞರು ಹಾಜರಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಎಂಥ ದೊಡ್ಡ ನಟನೇ ಆದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ರಿಯಾಯಿತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಯಾವುದಾದರೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ ಶೂಟಿಂಗ್‌ಗೆ ಬರಲು ತಡವಾದರೆ, ಆ ಪಾತ್ರ ಅಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮೊಟಕಾಗಿ, ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಬೇರೇನನ್ನೋ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಅಥವಾ ಆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಗಿಳಿಯೋ, ಬೆಕ್ಕೋ ಮಾಡಿ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ಈ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಡವಳಿಕೆ ಕಂಡು ತಡವಾಗಿ ಬರಲು ಧೈರ್ಯ ತಾಳುತ್ತಿದ್ದವರು ಅಪರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪ. ಅಲ್ಲದೆ ಯಾವುದೇ ಕಲಾವಿದ ತನಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಅವರು ತಲುಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದರು.

ಡಿ.ರಾಮಾನಾಯ್ಡು ಅವರ ನಿರ್ಮಾಣದ ‘ರಾಮುಡು ಭೀಮುಡು’ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಬಾಕ್ಸ್ ಆಫೀಸ್ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕಾಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ದ್ವಿಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ್ದರು. ಅದು ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ತರುವಾಯ ಅಗ್ಗಿ ಪಿಡುಗು ತೆರೆಗೆ ಬಂತು. ಎಲ್ಲರ ಹುಬ್ಬೇರುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಗ್ಗಿ ಪಿಡುಗು ಚಿತ್ರವೂ ಗಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ರಾಮುಡು ಭೀಮುಡುಗೆ ಸಾಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿತು. ಅಲ್ಲಿಗೆ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಬಾಕ್ಸ್ ಆಫೀಸ್ ಗಾರುಡಿಗ ಎಂಬುದು ಸಾಬೀತಾಯಿತು. ಆ ನಂತರ ಸತತವಾಗಿ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ನಾಯಕತ್ವದ ಜಾನಪದ ಚಿತ್ರಗಳ ಮೊವಣಿಗೆ ನಡೆಯಿತು. ತಾವು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಐವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ಅಮೋಘ ಅಭಿನಯವಿದ್ದ ಅಗ್ಗಿಪಿಡುಗು ತಮ್ಮ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಚಿತ್ರ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

1975ರ ನಂತರ ದೊಡ್ಡ ತಾರೆಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ನರಸಿಂಹರಾಜು ಎಂಬ ಅಪರಿಚಿತನನ್ನು, ಮಾದಕ ನೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಸರಾದ ಜಯಮಾಲಿನಿಯನ್ನು ನಾಯಕ ನಾಯಕಿಯರಾಗಿಸಿ ಅಲ್ಪ ಮೊತ್ತ ಹೂಡಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಕೂಟಲೊ ಪಗ, ಜಗನ್ಮೋಹಿನಿ, ಗಂಧರ್ವಕನ್ಯೆ, ಜೈ ಬೇತಾಳ ಮೊದಲಾದವು ಅಪಾರ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಡಬ್ ಆಗಿ ಹಣ ಸೂರೆ ಮಾಡಿದವು. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಬಳಸಿದ ವಿಭಿನ್ನ ತಂತ್ರಗಳು ಜನರನ್ನು ಸೆಳೆದವು. ಅವುಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಎಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ತನ್ನ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಎಫೆಕ್ಟ್ ಮತ್ತು ಸಿಐಜಿ ತಂತ್ರಗಳಿಂದ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಸ್ಟೀವನ್ ಸ್ಪೀಲ್‌ಬರ್ಗ್‌ನ ಸಿನೆಮಾ ಜುರಾಸಿಕ್ ಪಾರ್ಕ್ 1993ರಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಾಗ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂಥ ವಹಿವಾಟು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳು ದಶಕಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಅಂಥ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಆಂಧ್ರ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಕಾಣಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಉದ್ಯಮ ತಜ್ಞರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ.

ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯ ಆಳ, ವಿಸ್ತಾರದ ಅರಿವು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರಿಗಿತ್ತು. ಜನರ ಭಾವಭಿತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರಿದ್ದ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಬಿಂಬವನ್ನು ತಮ್ಮ ಚಿತ್ರಗಳ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಬೆಳೆಸಿದರು. ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಜಂಜಡ ಮರೆತು ಮನರಂಜನೆ ಬಯಸಿ ಬರುವ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೆ ಅವರೆಂದೂ ನಿರಾಶೆಗೊಳಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುವೇಷಧಾರಿ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ವಹಿಸಿದ ಪಾತ್ರಗಳ ಸಾಹಸ, ಪ್ರಣಯ, ಬುದ್ಧಿಮಾತುಗಳಿಗೆ ಜನ ಮಾರುಹೋದರು. ನಾಯಕಿಯ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಹಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ದನಿಗೂಡಿಸಿದರು, ಅನ್ಯಾಯಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಪಾತ್ರ ನಡೆಸುವ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಪ್ರಭುಗಳು ಪಾತ್ರದ ಪರ ನಿಂತರು. ಪಾತ್ರದ ಗೆಲುವಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಗೆಲುವು ಗುರುತಿಸಿದರು. ತೆರೆಯ ಮೇಲಿನ ಪಾತ್ರಕ್ಕೂ ನಿಜ ಜೀವನದ ನಟನ ನಡುವೆ ಅಂತರ ಅಳಿಸಿಹೋಗಿದ್ದು ಹೀಗೆ. ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿ ಎನ್‌ಟಿಆರ್ ಅವರಲ್ಲದೆ ಅಕ್ಕಿನೇನಿ ನಾಗೇಶ್ವರರಾವ್ ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಕಾಂತರಾವ್ ಎಂಬ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ನಟರನ್ನೂ ಜಾನಪದ ಚಿತ್ರಗಳ ನಾಯಕನನ್ನಾಗಿಸಿ ಅವರ ವೃತ್ತಿಬದುಕಿನ ಯಶಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದರು. ಇಂದಿಗೂ ಕಾಂತಾರಾವ್ ಅವರು ನೆನಪಿನಲ್ಲುಳಿದಿರುವುದು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ರೂಪಿಸಿದ ‘ಗುರುವನು ಮಿಂಚಿನ ಶಿಷ್ಯುಡು’(1963), ‘ಜ್ವಾಲಾದ್ವೀಪ ರಹಸ್ಯಂ’(1965) ‘ಅಗ್ಗಿ ದೊರ’ ಮುಂತಾದ ಚಿತ್ರಗಳಿಂದಲೇ. ಅಲ್ಲದೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರು ಮಾಡಿದ ನಿರ್ದೇಶಕರಾದ ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ, ವಿ. ಸೋಮಶೇಖರ್, ವಿಜಯಾ ರೆಡ್ಡಿ ಅವರು ತಯಾರಾದದ್ದು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ಗರಡಿಯಲ್ಲೇ.

1975ರ ನಂತರ ದೊಡ್ಡ ತಾರೆಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ನರಸಿಂಹರಾಜು ಎಂಬ ಅಪರಿಚಿತನನ್ನು, ಮಾದಕ ನೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಹೆಸರಾದ ಜಯಮಾಲಿನಿಯನ್ನು ನಾಯಕ ನಾಯಕಿಯರಾಗಿಸಿ ಅಲ್ಪ ಮೊತ್ತ ಹೂಡಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಕೂಟಲೊ ಪಗ, ಜಗನ್ಮೋಹಿನಿ, ಗಂಧರ್ವಕನ್ಯೆ, ಜೈ ಬೇತಾಳ ಮೊದಲಾದವು ಅಪಾರ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬೇರೆ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ ಡಬ್ ಆಗಿ ಹಣ ಸೂರೆ ಮಾಡಿದವು. ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಬಳಸಿದ ವಿಭಿನ್ನ ತಂತ್ರಗಳು ಜನರನ್ನು ಸೆಳೆದವು. ಅವುಗಳ ಪ್ರಭಾವ ಎಷ್ಟಿತ್ತೆಂದರೆ ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ತನ್ನ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಎಫೆಕ್ಟ್ ಮತ್ತು ಸಿಐಜಿ ತಂತ್ರಗಳಿಂದ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಸ್ಟೀವನ್ ಸ್ಪೀಲ್‌ಬರ್ಗ್‌ನ ಸಿನೆಮಾ ಜುರಾಸಿಕ್ ಪಾರ್ಕ್ 1993ರಲ್ಲಿ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಾಗ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂಥ ವಹಿವಾಟು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳು ದಶಕಕ್ಕೂ ಮೊದಲೇ ಅಂಥ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಆಂಧ್ರ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಕಾಣಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಉದ್ಯಮ ತಜ್ಞರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ.

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಹೆಸರೇ ಒಂದು ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್. ವಿಷುವಲ್ ಎಫೆಕ್ಟ್ಸ್, ಸಿಐಜಿ ಇತ್ಯಾದಿ ತಂತ್ರವಿಧಾನಗಳು ಅಪರಿಚಿತವಾಗಿದ್ದ, ಟ್ರಿಕ್ ಫೋಟೊಗ್ರಫಿ ಇನ್ನೂ ಶಿಶು ಅವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರು ಕನಿಷ್ಠ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಗರಿಷ್ಠ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ಮಾಂತ್ರಿಕ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು. ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಅಭಿರುಚಿ, ಆಸೆ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಅರಿವಿದ್ದ ಅವರು ಮನರಂಜನಾ ಕೇಂದ್ರಿತ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಕಲ್ಪನೆಗೂ ಮೀರಿದ ರಾಜ, ಮಂತ್ರಿ, ಯೋಧರು, ಮಂತ್ರವಾದಿಗಳು, ಅಸಾಧಾರಣ ಸಾಹಸಿಯ, ಅಸಹಾಯಕ ಜನರ ಕತೆಗಳ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ರಂಜಿಸಿ ಭಾರತೀಯ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ದೊರಕಿಸಿಕೊಂಡರು. ಕರ್ನಾಟಕದ ಕರಾವಳಿಯ ಮೂಲೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿ, ಹೊಟೇಲ್ ಕಾರ್ಮಿಕರಾಗಿ, ಉದ್ಯಮಿಯಾಗಿ, ಸಿನೆಮಾ ಪ್ರದರ್ಶಕರಾಗಿ, ಮದರಾಸಿನಲ್ಲಿ ನೆೆಲೆ ನಿಂತು ನಿರ್ಮಾಪಕ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿ ತೆಲುಗು ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧಿಸಿದ ವಿಠಲಾಚಾರ್ಯ ಅವರ ಸಾಧನೆ ಅಸಾಧಾರಣವಾದದ್ದು.

‘ವಾರ್ತಾ ಭಾರತಿ’ ನಿಮಗೆ ಆಪ್ತವೇ ? ಇದರ ಸುದ್ದಿಗಳು ಮತ್ತು ವಿಚಾರಗಳು ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತಿರಬೇಕೇ? 

ಬೆಂಬಲಿಸಲು ಇಲ್ಲಿ  ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ

Comments (Click here to Expand)